***
19.09.2015r.
Znowu to samo. Co noc taki sam sen. Idę ciemnym korytarzem, przez jakiś mroczny budynek. Strasznie się boję, chociaż wiem co się stanie. Dokładnie to samo co wczoraj, przedwczoraj, i tydzień temu. Od początku roku śni mi się to samo. Coraz częściej mam przed oczami tą samą scenę.
Mijam coraz więcej zamkniętych drzwi. Wiem, że ostatnie są zawsze otwarte. Idę w tamtym kierunku, potykając się o stertę starych książek. Do końca korytarza zostało już kilka kroków. Nagle słyszę pięć głosów. Zawsze urywają w połowie tego samego zdania. Słyszę, że jest tam młoda dziewczyna. Płakała. Chcę pobiec tam, i ją pocieszyć. Odzywa się trójka chłopców. Namawiają kogoś, żeby się uspokoił, ochłoną. Potem, słyszę tylko krzyki i płacz dziewczyny. Jak zawsze szybko biegnę. Kiedy odchylam drzwi, zauważam Freda. Stoi tam z różdżką w ręku. Na ziemi leży czwórka moich przyjaciół. Teodor, Blaise, Pansy i Draco leżą nieruchomo na podłodze. Nie mogę się ruszyć. Mam ochotę podbiec do nich i jakoś uratować. Jednak potem uświadamiam sobie, że od avady nie da się nikogo uratować. Patrzę co chwila to na Freda, to na moich przyjaciół. Dociera do mnie w końcu, co zrobił mój chłopak. Zabił najbliższe mi osoby. Nagle podchodzi do mnie. Dotyka dłonią mojego rozgrzanego policzka.
-Już nikt nam nie będzie przeszkadzać-mówi z takim spokojem, że nigdy nie uwierzyłabym, że zrobił coś takiego.
O czym on mówi?! Nikt nie będzie nam przeszkadzać. Wprawdzie spędzam ze ślizgonami coraz więcej czasu, ale nie podejrzewałabym, że jest aż tak zazdrosny. Zawsze, kiedy ma mnie przytulać, nie mam siły go odepchnąć. W takiej sytuacji, każdy byłby wściekły, i prawdopodobnie, zabiłby Freda. Ale nie ja. Nie mogłam się ruszyć, nic powiedzieć, i myśleć. W końcu się otrząsam. Gdy celuję w niego różdżką, budzę się. I tak jest co noc. Nie mam już siły, patrzeć jak moi przyjaciele leżą martwi.
Obudziłam się. Rozejrzałam się po pokoju, nadal nie podnosząc głowy. Orientuje się, że to nie moja sypialnia. Nagle, czuję, że ktoś głaszcze mnie po głowie. Szybko podnoszę się z nóg Teodora. Wygląda jakoś inaczej.
-Obudziłaś się w końcu. Już myślałem, że będę musiał szukać miejsca na twój grób.
Głos też mu się zmienił. Coś jeszcze nie pasuje. Już wiem! Ściął włosy. Miał teraz lekko wygolone po dwóch stronach głowy i dość długie włosy na środku. Zmienił styl. Już nie wygląda jak emo. Teraz miał na sobie szarą podkoszulkę, czerwoną koszulę w kratkę, czarne jeansy i ciemne trampki.
-Gdzie ja jestem?-spytałam nadal nieprzytomnym głosem.
-W mojej sypialni-powiedział obojętnie.-Często tu przychodzisz.
-Jestem pokoju Slytherinu?!
-Nie, głupia. W sypialni prefektów naczelnych.
Zszokowało mnie. Przecież uczniowie piątego roku, nie mogą być prefektami naczelnymi. Mogą być tylko z siódmego roku.
-Jaki jest rok?-spytałam.
-2015, Hermiona , co się z tobą dzieje?!
-Przecież...Przed chwilą był 2013...O co chodzi?!
-Miona, dobrze się czujesz? Może walnęłaś się w głowę czy coś?
-Nie, wszystko w porządku. A Fred? George? Uczą się jeszcze? Słyszałam, że chcieli uciec ze szkoły, po SUM-ach. No właśnie?! Muszę się uczyć do SUM-ów!
-Dziewczyno, ogarnij się! Zdałaś je dwa lata temu. A Weasleyowie, już dawno rzucili szkołę.
Nie chciałam się już dłużej kłócić. Jak mogłam nie zauważyć, że minęły dwa lata?! To oznacza, że jestem pełnoletnia.
-Kto jeszcze jest prefektem naczelnym?-pytałam, siadając obok niego.
-Ja, ty, Ernie i Hanna Abbott.
-A Harry? Ron? Gdzie oni są?
-Nie mam pojęcia, Dumbledore gdzieś z nimi wyjechał.
-Pojechali szukać horkruksów-szepnęłam.-Beze mnie.
-Przykro mi, mała-objął mnie ramieniem.-Ale nie myśl teraz o tym. Masz urodziny!
Dopiero sobie przypomniałam. Dziś kończę 18 lat. Pomyślałam, kiedy są urodziny Teodora. I nagle wszystko, co działo się podczas tych dwóch lat, przypomina mi się. Wiem już, że mój przyjaciel ma urodziny 25 maja i ma już swoje wyczekane 18 lat. Przed oczami przelatują mi wszystkie wydarzenia. Widzę, jak razem z Fredem siedzę na pomoście, trzymamy się za ręce i patrzymy na zachód słońca. Widzę, jak razem z Pansy, Draco, Blaisem i Teodorem siedzimy w Pokoju Życzeń i uczymy się eliksirów. Głównie to ja ich uczę. Widzę, jak z Teosiem chodzimy po Zakazanym Lesie. Wiedziałam, że się nie zgubimy. Czułam to. Poza tym, Nott znał Las jak własną kieszeń. Widziałam to, jak Harry kłóci się z Penelopą, a potem go pocieszam. Widziałam to, jak Ginny opowiada mi o tym jak Blaise z nią zerwał, a potem chciał wrócić bo wszystko przemyślał. Widziałam też to, jak George patrzy na mnie i Freda, kiedy się całujemy. W jego oczach, widać było złość, zazdrość i...smutek?
-Hej, mała, idziemy stąd?-odezwał się nagle.
-Hmm? Tak, jasne, chodźmy.
Wróciłam do mojego prywatnego dormitorium. Było wielkie. Prawie jak mój stary pokój w Wieży Gryffindoru. Była tam ogromna szafa z lustrem, wielkie łóżko z wezgłowiem , dwa okna z poduszkami na parapecie, wejście do łazienki zdobiło kilka zdjęć. Najbardziej podobała mi się toaletka. Było na niej wszytko, zaczynając od zwykłych wacików, kończąc na perfumach od Diora. W szafie były najróżniejsze ubrania. Na wieszakach wisiały śliczne sukienki, na półkach spodnie o jakich nigdy nie marzyłam, to samo z bluzkami. Dopiero potem zauważyłam ciemne, rozsuwane drzwi. Prowadziły do garderoby. Tylko w tej garderobie, były buty. Szpilki, koturny, baletki, adidasy, trampki. Wszytko. Na szafkach leżały torebki a w szufladach różne bransoletki, naszyjniki i kolczyki.Zemdlałam. Chwilę później obudziłam się na wygodnej kanapie (również była w pokoju).
-Chyba to był zły pomysł, z tym remontem-śmiał się Teodor, podając mi szklankę wody.
-To ty?
-Wszystkiego najlepszego!-przytulił mnie.
-O Boże! Teodor! Kocham cię po prostu!-odwzajemniłam uścisk.
-No wiem, wiem. Jeszcze dodaj jaki to jestem wspaniały, przystojny, mam świetny styl...
-O nie, nie. Bez przesady-zaśmiałam się.
Nie mogłam uwierzyć, że zrobił to sam. Pokój jaki pamiętam, był bordowo-żółty (w barwach Gryffindoru). Nie podobało mi się wtedy. Teraz mogłabym siedzieć tam całymi dniami.
-Mam dla ciebie jeszcze jedną niespodziankę. Chodź-wziął mnie za rękę, zakrył oczy i dokądś zaprowadził.
Zabrał rękę z moich oczu, i zrzucił prześcieradło z szafki. Było tam całe mnóstwo książek. Odwróciłam się do niego i rzuciłam się mu na szyję. Strasznie mi się podobał ten mój nowy pokój.
-Dziękuje-szepnęłam.
-Spoko.
Dmuchną mi w ucho, wziął za rękę, i wyprowadził z mojego dormitorium. A tak chciałam tam zostać. Zaprowadził mnie na błonia. Było dość ciepło. Zaprowadził mnie, jak się spodziewałam, do Zakazanego Lasu. Usiedliśmy na naszym ulubionym, przechylonym drzewie.
-Ślicznie wyglądasz-powiedział nagle.
Spojrzałam na siebie. Ubrana byłam w błękitno-białą bluzkę z odkrytym brzuchem krótkimi rękawem, Krótkie jasne spodenki, na ręce ładną bransoletkę, na głowie niebieskie okulary w kwiatki. Na nogach morskie buty z odkrytym palcem. Paznokcie miałam pomalowane na czarno. Na prawym ręku dwa piękne pierścionki. Z włosów miałam zrobionego warkocza. Zauważyłam, że sporo urosły. Teraz, kiedy były związane sięgały ponad za połowę moich pleców.
Świetnie się rozmawia z Teodorem. Przez około godzinę siedzieliśmy w Lesie. Potem poszliśmy w stronę Hogsmade. Po drodze Nott złapał mnie za rękę. Nie to, że mnie podrywa, czy coś. To było po przyjacielsku. Byliśmy już pod sklepem Weasleyów. Kiedy tylko weszliśmy,nadal nie odrywając od siebie rąk, poszliśmy w stronę lady, w celu znalezienia Freda. Oczywiście tam był.
-Widzę, że podrywasz moją dziewczynę-powiedział patrząc na nasze ręce.
-Kto by nie chciał-zaśmiali się.
-Ej, nadal tu jestem-przypomniałam im o tym, że żyję.
-Słyszałeś coś Teodor?
-Nie Fred.
-Ja też nie.
-Ej! Chłopaki!
-To chyba tylko klienci.
-Chyba tak.
-Dobra! Też się do was nie odzywam!-powiedziałam zakładając ręce na piersi.
-No dobra, już dobra-zaśmiał się rudzielec,przytulając mnie od tyłu, ponieważ się od nich odwróciłam. Po chwili stałam już z nim twarzą w twarz, i już mieliśmy się pocałować, kiedy między nas wpadł George.
-Hermiona!-krzykną.
-George!
-Sto lat, młoda!
-Jesteś tylko rok starszy...
-No dobra. Sto lat, stara!-zaśmiał się, i mnie przytulił, wręczając pudełko zapakowane w papier ozdobny.
-Jakaś okazja?-spytał Fred.
-Nie żartuj-powiedział z kamienną twarzą bliźniak.
-Nie wiem o co ci chodzi.
-Są urodziny twojej ....dziewczyny!-zawahał się Weasley.
-Serio?-spytał, ale widząc mój karcący wzrok, przestał.-Żartuje, jasne, że pamiętam.
-Może gdzieś wyjdziemy?-spytałam.
-Słuchaj, nie mogę, skarbie. Mamy straszny ruch w soboty. No wiesz, uczniowie przychodzą, i takie tam. Ale obiecuje, że ci to wynagrodzę.
-No...Dobra. To cześć-dałam mu całusa na pożegnanie i ruszyłam w stronę drzwi.
-Ej, Teodor. Dopilnuj, żeby miała najlepsze urodziny na świecie, okey?-powiedział Fred.
-Jasne.
Wychodząc, Fred dał nam Miętowe Ropuchy i Fasolki wszystkich smaków Bertiego Botta. Poszliśmy kupić lody. Ja wybrałam poziomkowe, czekoladowe, śmietankowe i caffe latte. Teodor wziął pistacjowe, waniliowe, malinowe i ciasteczkowe. Szliśmy w stronę Wrzeszczącej Chaty. Niedaleko była dość wysoka górka. Widać było na niej wszystko. Hogwart, jezioro, Hogsmade i Wrzeszczącą Chatę. Uwielbiam ten widok. Jest tu tak ślicznie, że trudno sobie wyobrazić.
Robiło się już ciemno, ale jako prefekci naczelni mogliśmy chodzić po zamku jak i po błoniach do której chcieliśmy. Położyłam się na plecach, i popatrzyłam w pojawiające się gwiazdy.
-Pamiętasz jak się poznaliśmy?-spytał Teodor kładąc się obok mnie.-Też patrzyliśmy w gwiazdy.
-Taak, pamiętam też jak powiedziałeś dość dużo faktów o mnie.
-Taaa...
-Tylko skąd wiedziałeś, że uwielbiam kakao i herbatę owocową i co rano pryskam się truskawkowymi perfumami?
-No...widzisz...bo ja...no ten...
-Powiedz po prostu.
-No bo ja byłem wtedy trochę w tobie zakochany, ale nie martw się, przeszło mi-zauważyłam, że się zarumienił, ale uśmiechnęłam się i przytuliłam go.
-Może już wrócimy? Robi się zimno i ciemno-zaproponowałam.
-Boisz się-zapytał machając palcami przed moją twarzą i udając ducha.
-Nie, po prostu...No dobra! Boję się. Masz mnie.
-Nie bój się, jestem przy tobie-zaśmiał się, za co dostał w ramię.
-Spadaj... Teraz mówię poważnie. Idziemy?
-Zaczekajmy jeszcze chwilę.
-Do której godziny masz zamiar tu siedzieć?-spytałam obojętnym głosem.
-Do..-spojrzał na zegarek.-Około 22. Jest 20, więc jeszcze 2 godziny.
-Ech, co my będziemy robić przez ten czas.
-Możemy zagrać w 10 pytań.
-Okey, zaczynasz.
-Ech no dobra. Hmm pomyślmy. Byłaś kiedyś w tak trudnej dla ciebie sytuacji, że chciałaś się zabić?
To pytanie mnie zszokowało. Znaczy rozmawialiśmy już kiedyś na ten temat, kiedy zauważyłam na ręce Teodora rany po cięciu, ale to było dawno.
-Hmmm, raz.
-Opowiedz mi o niej.
-Nie, nie. Teraz moja kolej. Ile miałeś dziewczyn?
-Ha, ciężko zliczyć. Nie no, żartuje. Z....6-7? Nie pamiętam, nie liczę ich. Teraz ja. Opowiedz mi o tej sytuacji.
-To nie jest pytanie.
-O Jezuu, Możesz opowiedzieć mi o tej sytuacji?-zamrugał szybko oczami i się uśmiechną.
-Okey, chociaż nie lubię o tym rozmawiać. Trochę to głupie.
-Postaram się nie śmiać-powiedział z udawaną powagą.
-No więc to pomiędzy czwartym a piątym rokiem, miał być bal, Turniej Trójmagiczny, no wiesz. Ron chciał, żebym poszła z którymś z nich-Harrym albo nim. Tylko problem był w tym, że poszłam z Wiktorem Krumem. Ron robił mi awantury o to, że poszłam z Wiktorem na bal.
-I o to chodzi?-spytał z rozczarowaniem.
-Nie, to dopiero początek, jakiś ty niecierpliwy. Później był piąty rok. Zaczęłam chodzić z Fredem i Ron stał się strasznie nerwowy. Robił mi wyrzuty za to, że spotykam się z jego bratem. Zabronił mi się nawet z nim spotykać. Potem, zaczął wyznaczać ludzi, z którymi mogę rozmawiać, a z którymi nie. Ślizgoni, nie mówię o tobie, wyzywali mnie cały czas, Snape uwziął się na mnie, moja najlepsza przyjaciółka zaczęła łazić za Penelopą, i ja już nie miałam siły-to już mówiłam ze łzami w oczach.- Poszłam w nocy do łazienki Jęczącej Marty, ale na szczęście jej tam nie było. Kiedy już tam byłam, stłukłam zaklęciem lustro, wzięłam kawałek szkła i kiedy miałam już to zrobić, ktoś zabrał mi go z ręki, i mocno przytulił a ja płakałam w jego białą koszulę. Szepnął mi do ucha trzy słowa "Wszystko będzie dobrze". Nie mogłam rozpoznać kto to. Kiedy wychodził z łazienki, zostawiając mnie samą, zauważyłam platynowe włosy. Draco uratował mi życie.
Tamtatatam! Oto koniec tak czekanego, przeze mnie, rozdziału. Szczerze mówiąc, nie wiedziałam do czego zmierzam. Znowu podzieliłam na dwie części. Jeśli będę miała jak to jutro zacznę pisać drugą część. Mam jak zawsze nadzieję, że się spodobało.
~Panna Weasley <3
-Hmm? Tak, jasne, chodźmy.
Wróciłam do mojego prywatnego dormitorium. Było wielkie. Prawie jak mój stary pokój w Wieży Gryffindoru. Była tam ogromna szafa z lustrem, wielkie łóżko z wezgłowiem , dwa okna z poduszkami na parapecie, wejście do łazienki zdobiło kilka zdjęć. Najbardziej podobała mi się toaletka. Było na niej wszytko, zaczynając od zwykłych wacików, kończąc na perfumach od Diora. W szafie były najróżniejsze ubrania. Na wieszakach wisiały śliczne sukienki, na półkach spodnie o jakich nigdy nie marzyłam, to samo z bluzkami. Dopiero potem zauważyłam ciemne, rozsuwane drzwi. Prowadziły do garderoby. Tylko w tej garderobie, były buty. Szpilki, koturny, baletki, adidasy, trampki. Wszytko. Na szafkach leżały torebki a w szufladach różne bransoletki, naszyjniki i kolczyki.Zemdlałam. Chwilę później obudziłam się na wygodnej kanapie (również była w pokoju).
-Chyba to był zły pomysł, z tym remontem-śmiał się Teodor, podając mi szklankę wody.
-To ty?
-Wszystkiego najlepszego!-przytulił mnie.
-O Boże! Teodor! Kocham cię po prostu!-odwzajemniłam uścisk.
-No wiem, wiem. Jeszcze dodaj jaki to jestem wspaniały, przystojny, mam świetny styl...
-O nie, nie. Bez przesady-zaśmiałam się.
Nie mogłam uwierzyć, że zrobił to sam. Pokój jaki pamiętam, był bordowo-żółty (w barwach Gryffindoru). Nie podobało mi się wtedy. Teraz mogłabym siedzieć tam całymi dniami.
-Mam dla ciebie jeszcze jedną niespodziankę. Chodź-wziął mnie za rękę, zakrył oczy i dokądś zaprowadził.
Zabrał rękę z moich oczu, i zrzucił prześcieradło z szafki. Było tam całe mnóstwo książek. Odwróciłam się do niego i rzuciłam się mu na szyję. Strasznie mi się podobał ten mój nowy pokój.
-Dziękuje-szepnęłam.
-Spoko.
Dmuchną mi w ucho, wziął za rękę, i wyprowadził z mojego dormitorium. A tak chciałam tam zostać. Zaprowadził mnie na błonia. Było dość ciepło. Zaprowadził mnie, jak się spodziewałam, do Zakazanego Lasu. Usiedliśmy na naszym ulubionym, przechylonym drzewie.
-Ślicznie wyglądasz-powiedział nagle.
Spojrzałam na siebie. Ubrana byłam w błękitno-białą bluzkę z odkrytym brzuchem krótkimi rękawem, Krótkie jasne spodenki, na ręce ładną bransoletkę, na głowie niebieskie okulary w kwiatki. Na nogach morskie buty z odkrytym palcem. Paznokcie miałam pomalowane na czarno. Na prawym ręku dwa piękne pierścionki. Z włosów miałam zrobionego warkocza. Zauważyłam, że sporo urosły. Teraz, kiedy były związane sięgały ponad za połowę moich pleców.
Świetnie się rozmawia z Teodorem. Przez około godzinę siedzieliśmy w Lesie. Potem poszliśmy w stronę Hogsmade. Po drodze Nott złapał mnie za rękę. Nie to, że mnie podrywa, czy coś. To było po przyjacielsku. Byliśmy już pod sklepem Weasleyów. Kiedy tylko weszliśmy,nadal nie odrywając od siebie rąk, poszliśmy w stronę lady, w celu znalezienia Freda. Oczywiście tam był.
-Widzę, że podrywasz moją dziewczynę-powiedział patrząc na nasze ręce.
-Kto by nie chciał-zaśmiali się.
-Ej, nadal tu jestem-przypomniałam im o tym, że żyję.
-Słyszałeś coś Teodor?
-Nie Fred.
-Ja też nie.
-Ej! Chłopaki!
-To chyba tylko klienci.
-Chyba tak.
-Dobra! Też się do was nie odzywam!-powiedziałam zakładając ręce na piersi.
-No dobra, już dobra-zaśmiał się rudzielec,przytulając mnie od tyłu, ponieważ się od nich odwróciłam. Po chwili stałam już z nim twarzą w twarz, i już mieliśmy się pocałować, kiedy między nas wpadł George.
-Hermiona!-krzykną.
-George!
-Sto lat, młoda!
-Jesteś tylko rok starszy...
-No dobra. Sto lat, stara!-zaśmiał się, i mnie przytulił, wręczając pudełko zapakowane w papier ozdobny.
-Jakaś okazja?-spytał Fred.
-Nie żartuj-powiedział z kamienną twarzą bliźniak.
-Nie wiem o co ci chodzi.
-Są urodziny twojej ....dziewczyny!-zawahał się Weasley.
-Serio?-spytał, ale widząc mój karcący wzrok, przestał.-Żartuje, jasne, że pamiętam.
-Może gdzieś wyjdziemy?-spytałam.
-Słuchaj, nie mogę, skarbie. Mamy straszny ruch w soboty. No wiesz, uczniowie przychodzą, i takie tam. Ale obiecuje, że ci to wynagrodzę.
-No...Dobra. To cześć-dałam mu całusa na pożegnanie i ruszyłam w stronę drzwi.
-Ej, Teodor. Dopilnuj, żeby miała najlepsze urodziny na świecie, okey?-powiedział Fred.
-Jasne.
Wychodząc, Fred dał nam Miętowe Ropuchy i Fasolki wszystkich smaków Bertiego Botta. Poszliśmy kupić lody. Ja wybrałam poziomkowe, czekoladowe, śmietankowe i caffe latte. Teodor wziął pistacjowe, waniliowe, malinowe i ciasteczkowe. Szliśmy w stronę Wrzeszczącej Chaty. Niedaleko była dość wysoka górka. Widać było na niej wszystko. Hogwart, jezioro, Hogsmade i Wrzeszczącą Chatę. Uwielbiam ten widok. Jest tu tak ślicznie, że trudno sobie wyobrazić.
Robiło się już ciemno, ale jako prefekci naczelni mogliśmy chodzić po zamku jak i po błoniach do której chcieliśmy. Położyłam się na plecach, i popatrzyłam w pojawiające się gwiazdy.
-Pamiętasz jak się poznaliśmy?-spytał Teodor kładąc się obok mnie.-Też patrzyliśmy w gwiazdy.
-Taak, pamiętam też jak powiedziałeś dość dużo faktów o mnie.
-Taaa...
-Tylko skąd wiedziałeś, że uwielbiam kakao i herbatę owocową i co rano pryskam się truskawkowymi perfumami?
-No...widzisz...bo ja...no ten...
-Powiedz po prostu.
-No bo ja byłem wtedy trochę w tobie zakochany, ale nie martw się, przeszło mi-zauważyłam, że się zarumienił, ale uśmiechnęłam się i przytuliłam go.
-Może już wrócimy? Robi się zimno i ciemno-zaproponowałam.
-Boisz się-zapytał machając palcami przed moją twarzą i udając ducha.
-Nie, po prostu...No dobra! Boję się. Masz mnie.
-Nie bój się, jestem przy tobie-zaśmiał się, za co dostał w ramię.
-Spadaj... Teraz mówię poważnie. Idziemy?
-Zaczekajmy jeszcze chwilę.
-Do której godziny masz zamiar tu siedzieć?-spytałam obojętnym głosem.
-Do..-spojrzał na zegarek.-Około 22. Jest 20, więc jeszcze 2 godziny.
-Ech, co my będziemy robić przez ten czas.
-Możemy zagrać w 10 pytań.
-Okey, zaczynasz.
-Ech no dobra. Hmm pomyślmy. Byłaś kiedyś w tak trudnej dla ciebie sytuacji, że chciałaś się zabić?
To pytanie mnie zszokowało. Znaczy rozmawialiśmy już kiedyś na ten temat, kiedy zauważyłam na ręce Teodora rany po cięciu, ale to było dawno.
-Hmmm, raz.
-Opowiedz mi o niej.
-Nie, nie. Teraz moja kolej. Ile miałeś dziewczyn?
-Ha, ciężko zliczyć. Nie no, żartuje. Z....6-7? Nie pamiętam, nie liczę ich. Teraz ja. Opowiedz mi o tej sytuacji.
-To nie jest pytanie.
-O Jezuu, Możesz opowiedzieć mi o tej sytuacji?-zamrugał szybko oczami i się uśmiechną.
-Okey, chociaż nie lubię o tym rozmawiać. Trochę to głupie.
-Postaram się nie śmiać-powiedział z udawaną powagą.
-No więc to pomiędzy czwartym a piątym rokiem, miał być bal, Turniej Trójmagiczny, no wiesz. Ron chciał, żebym poszła z którymś z nich-Harrym albo nim. Tylko problem był w tym, że poszłam z Wiktorem Krumem. Ron robił mi awantury o to, że poszłam z Wiktorem na bal.
-I o to chodzi?-spytał z rozczarowaniem.
-Nie, to dopiero początek, jakiś ty niecierpliwy. Później był piąty rok. Zaczęłam chodzić z Fredem i Ron stał się strasznie nerwowy. Robił mi wyrzuty za to, że spotykam się z jego bratem. Zabronił mi się nawet z nim spotykać. Potem, zaczął wyznaczać ludzi, z którymi mogę rozmawiać, a z którymi nie. Ślizgoni, nie mówię o tobie, wyzywali mnie cały czas, Snape uwziął się na mnie, moja najlepsza przyjaciółka zaczęła łazić za Penelopą, i ja już nie miałam siły-to już mówiłam ze łzami w oczach.- Poszłam w nocy do łazienki Jęczącej Marty, ale na szczęście jej tam nie było. Kiedy już tam byłam, stłukłam zaklęciem lustro, wzięłam kawałek szkła i kiedy miałam już to zrobić, ktoś zabrał mi go z ręki, i mocno przytulił a ja płakałam w jego białą koszulę. Szepnął mi do ucha trzy słowa "Wszystko będzie dobrze". Nie mogłam rozpoznać kto to. Kiedy wychodził z łazienki, zostawiając mnie samą, zauważyłam platynowe włosy. Draco uratował mi życie.
Tamtatatam! Oto koniec tak czekanego, przeze mnie, rozdziału. Szczerze mówiąc, nie wiedziałam do czego zmierzam. Znowu podzieliłam na dwie części. Jeśli będę miała jak to jutro zacznę pisać drugą część. Mam jak zawsze nadzieję, że się spodobało.
~Panna Weasley <3
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz